اصلی ترین تفاوت جراحی بینی باز و بسته در برشی است که ایجاد می شود برای دسترسی به ساختمان کلی بینی و اعمال تغییرات لازم. روش عمل بینی بر اساس نظر جراح بینی انتخاب می شود که جراح بینی با معاینه بینی و در نظر گرفتن نوع و ساختار بینی و نظر فرد در مورد اینکه چه متقاضی چه میزان تغییر روی ساختمان بینی است تعیین می شود.
تفاوت جراحی بینی باز و بسته چیست ؟
برش در جراحی بینی به روش باز روی کلوملا می باشد. برش در جراحی بینی به روش بسته داخل سوراخ های بینی خواهد بود و هیچگونه برشی در این تکنیک روی پوست بینی ایجاد نمی شود و برای اعمال تغییرات پوست با ابزار مخصوص از استخوان و بافت بینی جدا می گردد.
جراحی بینی به روش بسته
رینوپلاستی بسته اولویت دوم جراحان بینی می باشد و امروزه کاربرد چندانی ندارد.
جراح بینی دید کافی در جراحی بینی به روش بسته ندارد و امکان تغییر نوک بینی وجود ندارد چون دقیقا به نوک بینی دسترسی نخواهد داشت.
جراحی بینی بسته مناسب افرادی است دارای ایراد زیادی روی ساختمان بینی به خصوص نوک بینی نیستد و به طور کلی انتظار تغییرات زیادی بعد از جراحی بینی روی بینی خود نیستند.
میزان تورم به خصوص در نوک بینی در جراحی بینی بسته کم است به دلیل کامل برداشته نشدن پوست بینی است.
زمان عمل بینی کوتاه می باشد.
جراحی بینی به روش باز
امروزه اغلب جراحی های بینی با تکنیک جراحی بینی به روش باز انجام می شود.
جراح بینی ترجیح می دهد روشی را برای عمل بینی انتخاب نماید که دید و تسلط کافی را روی ساختمان کلی بینی داشته باشد و امکان درصد خطا در عمل بینی را به حداقل ممکن برساند.
جراح بینی در این تکنیک به دلیل تسلط و دید کافی قدرت مانور بیشتری روی ایرادات بینی دارد و به طور کلی جراحی بینی های مشکل پیچیده با جراحی بینی باز انجام می شود.
با اینکه در این روش میزان تورم بیشتر خواهد بود و برشی روی کلوملا ایجاد خواهد شد این عوامل بعد از مدتی برطرف خواهد شد و مهم داشتن نتیجه جراحی بینی مطلوب و موفق و بدون عارضه ی احتمالی می باشد.
برش ایجاد شده در پره های بینی
برشی که در دو طرف پره بینی زده می شود هیچ ربطی به تکنیک جراحی بینی ندارد و فقط با هدف کوچک کردن و متقارن سازی سوراخ های بینی زده می شود.
مقایسه دوره نقاهت و ورم در تکنیک باز و بسته
دوره نقاهت بعد از رینوپلاستی باز و بسته در هر فرد متفاوت است و عواملی مانند میزان تغییرات انجام شده، ضخامت پوست، وضعیت بافت ها و واکنش فیزیولوژیک بدن به جراحی روی آن تاثیر می گذارند. در جراحی بینی به روش بسته، تمام برش ها در داخل مجاری بینی ایجاد می شوند و پوست ناحیه کلوملا دست نخورده باقی می ماند. به همین دلیل در برخی افراد، میزان تورم و کبودی اولیه کمتر بوده و روند بازگشت به فعالیت های روزمره با سرعت بیشتری پیش می رود.
در مقابل، در جراحی بینی به روش باز با ایجاد یک برش ظریف در ناحیه کلوملا، دسترسی و دید مستقیم جراح به اسکلت غضروفی و استخوانی گسترده تر خواهد بود. به دلیل آزادسازی وسیع تر فلپ پوستی، ممکن است ورم نوک بینی برای مدت زمان بیشتری باقی بماند. با این حال، مدت زمان بهبودی در هر دو تکنیک به مهارت جراح، پیچیدگی تغییرات ساختاری و رعایت دقیق مراقبت های بعد از جراحی بینی وابسته است و میزان درد پس از عمل در هر دو روش با داروهای تجویزی به خوبی کنترل می شود.
کدام روش برای بینی های گوشتی و ترمیمی مناسب تر است ؟
انتخاب تکنیک جراحی صرفا بر اساس نوع پوست انجام نمی شود، بلکه نیازمند ارزیابی ساختار غضروفی و هدف نهایی تغییر فرم چهره است. در جراحی بینی گوشتی که معمولا با ضخامت بالای لایه درم و ضعف پایههای غضروفی همراه است، جراح اغلب نیازمند تکنیک های تقویت اسکلت، پیوند غضروف و بازآفرینی ظریف زوایای نوک بینی است. در چنین شرایطی، تکنیک رینوپلاستی باز به دلیل فراهم کردن میدان دید کامل و امکان بخیه زدن دقیق غضروف ها، کاربرد تشخیصی و درمانی بسیار بالایی دارد؛ هرچند بسته به صلاحدید جراح، در موارد منتخب می توان از تکنیک بسته نیز بهره برد.
در پروسه جراحی ترمیمی بینی (رینوپلاستی ثانویه)، وجود بافت فیبروز و اسکار ناشی از عمل های قبلی، تغییر فرم های ساختاری و احتمال نیاز به گرافت غضروفی گوش یا دنده، جراحی را وارد فاز پیچیده تری می کند. به همین علت، اکثر جراحان برای کنترل کامل آناتومی و بازسازی دقیق مجاری تنفسی و فرم ظاهری، تکنیک باز را ترجیح می دهند. تصمیم گیری نهایی در این زمینه صرفا پس از معاینه بالینی دقیق و لمس بافت ها در جلسه مشاوره مشخص می گردد.
آیا امکان اصلاح نوک بینی در روش بسته وجود دارد ؟
بر خلاف تصور رایج، عمل بینی به روش بسته مانع از ایجاد تغییرات در نوک بینی نیست. در این شیوه نیز جراح می تواند از طریق برش های داخل وستیبول بینی، به بخش هایی از غضروف های لترال پایینی دسترسی پیدا کرده و اصلاحات متناسب با فرم بینی را اعمال نماید. با این حال، میزان مانور جراحی در این متد محدودتر از تکنیک باز است.
اگر تغییرات مورد نیاز نوک بینی جزئی بوده و نیازی به بازسازی اساسی زوایا و قرینهسازی پیچیده نباشد، روش بسته نتایج مطلوبی به همراه خواهد داشت. اما در شرایطی که نوک بینی نیازمند اصلاح انحراف شدید، بالا بردن استحکام بافت و تقارن میکروسکوپی باشد، دسترسی کامل در روش باز دقت نتیجه نهایی را افزایش می دهد. انتخاب میان این دو روش همواره باید با توجه به آناتومی اختصاصی هر فرد و مشاوره تخصصی با پزشک تعیین شود.
